همه‌ی خستگی‌های راه، با یک سلام به حسین تموم می‌شه روایت یک دانشجو: بعد از یک استراحت کوتاه، باز هم قدم به قدم جلو رفتیم. این مسیر، هر ذره‌اش بوی محبت می‌داد؛ موکب‌دارانی که با وجود گرمای طاقت‌فرسای آفتاب، با لبخند و مهربانی پذیرای زائران بودند و انگار نه انگار که خسته‌اند، فقط عشق می‌دادند تا خستگی از دل ما برود. اما زیباترین لحظه، وقتی بود که چشمانم به گنبد و ضریح افتاد. جایی که همه‌چیز رنگ می‌بازد، دلها آرام می‌گیرد، ناگهان چشم‌ها بی‌اختیار بارانی می‌شوند و تمام حرف‌هایی که ماه‌ها در سینه حبس کرده بودی، یک‌جا با نفسی عمیق، زیر لب با آقا در میان می‌گذاری...